« اى پيروان آل ابوسفيان ! اگر دين نداريد و از روز رستاخيز نمىهراسيد ، در دنياى خود آزاد مرد باشيد . . . » « 1 » دشمن با شنيدن اين سخن امام ( ع ) ، از حمله به حرم صرف نظر كرد و از هرسوى بر آن حضرت يورش برد و جنگ سختى درگرفت . « 2 » فرزند على ( ع ) بدون آنكه از مرگ فرزندان ، برادران « 3 » و ياران ، كوچكترين خللى در اراده‌اش پديد آمده باشد ، صفهاى دشمن را مىشكافت و آنان را تار و مار مىساخت . تاريخ بشريت ، دلاور مردى چون حسين ( ع ) را سراغ ندارد كه با ديدن آن همه رنج و مصيبت ومشاهدهء ضجّه و گريهء كودكان ، يك تنه و تشنه كام بر قلب انبوه دشمن خونخوار بتازد ، و به تعبير امام سجّاد ( ع ) ، هر چه موقعّيت سخت‌تر و شديدتر گردد ، چهرهء آن حضرت درخشانتر و آرامش خاطرش بيشتر شود . « 4 » امام حسين ( ع ) بر ميمنهء سپاه « يزيد » حمله كرد و صفهايشان را شكافت و وارد « فُرات » شد . دست زير آب برد تابياشامد . نامردى - به دروغ - فرياد زد : « تو آب مىنوشى و حرمت مورد تعرض قرار گرفته است ! . » امام ( ع ) آب را از كف ريخت و شتابان به خيمه‌گاه باز گشت . « 5 » حسين بن على ( ع ) براى بار دوّم با زنان و كودكان وداع كرد و به سوى رزمگاه باز گشت ونبردى كرد كه چشم بشريّت نديده بود . « شمر » كمانداران را فرمان داد از هر سو حضرتش را تيرباران كنند . امام ( ع ) سعى مىكرد با چابكى و سپر ازگزند تيرها مصون بماند ؛ ولى تيرها آن قدر زياد بود كه تعداد زيادى بر پيكر و چهرهء مباركش نشست . با اصابت تيرى بر پيشانى و تيرديگرى بر قلب آن

--> ( 1 ) - « ياشيعَةُ آلِ ابى سُفْيانَ ! انْ لَمْ يَكُنْ لَكُمْ دينٌ وَكُنْتُمْ لاتَخافُونَ الْمَعادَفَكُونُوا احْراراً فى دُنْياكُمْ . » ( 2 ) - مقتل الحسين ، مقرّم ، ص 346 . ( 3 ) - به جز حضرت عباس ( ع ) برادران ديگرى از امام ( ع ) مانند « عَبْدُالله » ، « جَعْفَر » و « عُثْمان » فرزندان « ام‌ُّالْبَنين » نيز در اين حادثه به شهادت رسيدند . ( 4 ) - بحارالانوار ، ج 6 ، ص 154 . ( 5 ) - مقتل الحسين ، مقرّم ، ص 346 - 347 .